بکار گیری قضاوت صحیح برای شناخت بهتر دیانت بهائی

مدتهاست که مشکلات جامعه بهایی ایران فکرم را مشغول کرده. اگرچه بهاییان ایران نیز همان سختیهایی را تجربه میکنند که پیروان اولیه سایر ادیان تجربه کرده اند، به نظرمیاید با پیشرفت فنآوری و گسترش ارتباطات و بالا رفتن سطح تحصیلات و آگاهی های مردم در این عصر کاهش سطح این فشارها و مظالم میبایست روند سریعتری داشته باشد. علت اینکه محدودیتهای وارده به جامعه بهایی ایران در طی سالیان اخیر نه تنها کمتر نشده بلکه در بعضی موارد بیشتر هم شده، موفقیت حاکمیت درسدّ کردن جریان اطلاع رسانی صحیح در ارتباط با دیانت بهایی به مردم ایران بوده است. این مسئله باعث شده که نه تنها بسیاری از مردم عادی، بلکه جمع کثیری از روشنفکران و فرهیختگان ما نیز به مسئله احقاق حقوق انسانی این بزرگترین اقلیت مذهبی ایران به دیده تردید نگاه کنند، از پرداختن به آن وحشت داشته باشند و یا اینکه آنرا در اولویت اقدامات و فعالیتهای خود قرار ندهند. بنابراین به نظر من آگاه سازی مردم در ارتباط با دیانت بهایی اولین و مهمترین قدم در راه احقاق حقوق شهروندی پیروانش است. اما چطور میتوان این آگاهی را بوجود آورد؟ کتب و آثار بهایی در ایران تقریباً نایابند، ولی به زعم من برداشتن اولین قدم در شناخت این دیانت پیش از مطالعه آثارآن به پیروی از قضاوت صحیح هر یک از ما نیاز دارد. ببینیم چگونه.

برای مطالعه ی ادامه ی مقاله بر "ادامه متن ..." کلیک کنید.

  نمی‌دانم 160 سال زیاد است یا کم. اما بیایید به آن دوران برگردیم. دوران حکومت قاجار. شاید با وضعیتی که امروزه در ایران وجود دارد، تصور خصوصیات جامعه‌ی 160 سال پیش کمی مشکل باشد. امروزه علاوه بر مردان، زنان نیز تا حدی در عرصه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند. اما آن زمان چه؟ پدرم تعریف می‌کند که یکی از اقوامشان -که یک خانم بوده- برایش از دوران گذشته خاطراتی می‌گفته‌است و در میان این خاطرات اشاره نموده که زن در زمان‌های گذشته از جایگاه پایینی برخوردار بوده‌است. مثلاً زنان در آن زمان از نظر ارتباط با دیگران بسیار در مضیقه بوده‌اند و اجازه‌ی صحبت کردن با مردان را نداشته‌اند. هنگامی که مردی به در خانه‌ی دیگری می‌رسید و در می‌زد، اگر مرد در خانه بود که جواب می‌داد، ولی اگر نبود زن تنها اجازه داشت تا سه جمله سخن بگوید: "کیست؟"، "چه کار داری؟"، "شوهرم در منزل نیست."

محبت ، دوستی و عشق . کلماتی هستند آسمانی و بعبارتی بهتر نعماتی هستند از جانب یزدان پاک برای بندگان . لزوم محبت به خلق بر هیچ کس پوشیده نیست و دردیانت بهائی به این نکته تاکید خاص شده است .  لزوم سلوک بر مدار محبت با تمام ابنا بشر در ابتدا کار آسانی بنظر میرسد ولی افتاد و مشکلها . با توجه به موج فزاینده سختگیری ها ، دستگیری ها ، تهمت ها و ... به جامعه صلح جوی بهائی و مشکلات پیش آمده رفتار و کردار ما باید چگونه باشد و محبت را چگونه تعریف باید کرد ؟؟

…تعدادشان خیلی زیاد بود. نمی‌دانم شاید میلون‌ها… وقتی به دنیا می‌آمدند خیلی کوچک بودند؛ اندازه‌شان از یک جعبه‌‌ی کفش بزرگتر نبود. البته اوّلش کوک نداشتند، اما وقتی بزرگتر می‌شدند، بزرگترها به آن‌ها یک کوک می‌دادند. درست مثل کوکی که پشت اسباب‌بازی‌ها می‌گذارند. خودشان این کوک را روی کمرشان نصب می‌کردند. جنسشان از فولاد بود؛ اما شنیده‌ام که در زمان‌های خیلی دور از بلورهای درخشان و زیبا ساخته شده بوده‌اند. ولی به هرحال آنچه می‌دیدم تعدادی چرخدنده‌ی آهنی بود که روی هم سوار شده‌بودند. آن‌ها هر چند وقت یکبار، پیش بزرگ شهر می‌رفتند تا کوکشان کند. کوک کردن روش خاصی داشت، و فقط بزرگ شهر اجازه داشت که کوک‌ها را بچرخاند. او هرکس را یک‌ جوری کوک می‌کرد ولی فقط خودش تصمیم می‌گرفت که چه‌جور آدم‌ها را کوک کند. معمولاً کسی اعتراض نمی‌کرد و اگر هم می‌کرد، جایش توی سطل زباله بود و یا اینکه حدّاقل مجبور بود مثل آدم‌کوکی‌ها رفتار کند تا کسی متوجه نشود. چون اگر اعتراض می‌کرد، بزرگ شهر به همه اعلام می‌نمود که این آدم‌کوکی خراب شده‌است و باید دور انداخته شود. بزرگ شهر تعدادی از آدم‌های کوکی را که از بهترین چرخ‌دنده‌ها ساخته شده‌بودند، برای خودش نگه می‌داشت تا از او محافظت کنند.

  امروز توسط یکی از دوستان مطلع شدم که قرار است برنامه ای تحت عنوان بسوی ظهور از سیمای جمهوری اسلامی پخش شود که در رابطه با مهدویت و فرهنگ آن است . گویا این برنامه مدتهاست که پخش می شود و امروز توفیقی نصیب این بنده شد که این برنامه را نگاه کنم . همانطور که از همان ابتدا میشد حدس زد این برنامه جدای از تشریح فرهنگ مهدویت ، جایی برای توهین به مقدسات عده ای دیگر هم هست ، و این موضوع متاسفانه در رسانه های ملی این کشور کم کم به یک رسم و روش تبدیل می شود .

جناب آقای زید آبادی   مقاله شما را راجع به مساله بهاییان در ایران مطالعه کردم و مطالبی به نظرم رسید که تصمیم گرفتم آنرا با شما در میان بگذارم تا شاید این اقدام منجر به یکسری یادگیریهای دو جانبه شود .  صداقت وصراحت شما در پرداختن به این مساله و اشاره به این حقیقت که اکثریت قریب به اتفاق روشنفکران و اندیشمندان در داخل کشور هیچگاه در مورد مسایل بهاییان نه صحبتی کرده اند و نه قدمی برداشته اند نشان از گذشتن شما ازسد این خودسانسوری و وارد شدن به مرحله ای فراتر از دیگران برای ارایه و تحلیل حقایق در این موضوع دارد که بسیار باارزش و قابل قدردانی است.

 " محبت نور است در هر خانه بتابد و عداوت ظلمت است در هر کاشانه لانه نماید" (حضرت عبدالبهاء)  

 سخنان امام جمعه مشهد در خصوص دیانت بهائی  را در روزنامه اعتماد مورخ 12 خرداد 1387خواندم. بسیار متاثر شدم ، زیرا بیش از این از حضرت آیت الله علم الهدی انبظار می رفت. ایشان  خود را نشانه یا آیت   پروردگار بر روی زمین می دانند. چنین نفسی باید به صفات و کمالات الهی از قبیل عدالت پروری ، انصاف ، بصیرت، کرامت، بزرگواری ، بخشندگی ، دین داری ، دانائی ، امانت داری و مهم تر از همه محبت مزین باشد .خداوند بر طبق حدیث مشهور " کنت کنز " گنج پنهانی بوده و دوست داشته است شناخته شود پس انسان ها را  برای شناسائی خویش خلق کرده است . حال که اساس خلقت بر محبت گذاشته شده ، رفتار متعصّبانه آلوده به اغراض شخصیه و مشتهیات نفسانی  ایشان ، نسبت به بهائیان  را چگونه می توان تعبیر و توصیف نمود ؟ ایشان به خوبی واقف هستند که خداوند به عدل و احسان حکم می نماید و از کار زشت و ناپسند و ظلم نهی می کند :(ان الله یا مر بالعدل و الاحسان ... و بنهی عن الفحشا و المنکر و البغی یعظکم لعلکم تذکرون )( سوره نحل ، آیه 92 ).